Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2008

ΚΑΜΠΑΝΙΑ «ΟΧΙ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΑΠΟ ΚΟΥΝΙΑ»

ΚΑΜΠΑΝΙΑ «ΟΧΙ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΑΠΟ ΚΟΥΝΙΑ»

Ορατή μια πρώτη νίκη


ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΠΙ ΜΑΚΡΟΝ ΔΙΑΜΕΝΟΝΤΩΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΕΔΩ ΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΟ ΥΠΕΣ

Τα αιτήματα της καμπάνιας «Όχι στο ρατσισμό από την κούνια», όπως το δικαίωμα να εγγράφονται τα παιδιά των μεταναστών στα δημοτολόγια και το δικαίωμα των παιδιών της δεύτερης γενιάς να αποκτούν την ιθαγένεια με τη γέννηση και με τη πολιτογράφηση και να γίνονται πολίτες αυτής της χώρας, κατακτούν όλο και περισσότερες καρδιές στο πανελλήνιο. Κι αυτό έχει συνέπειες, υποχρεώνοντας τη κυβέρνηση στη πρώτη της υποχώρηση. Όπως π.χ. τώρα (κυριολεκτικά, επί του πιεστηρίου) όταν, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου, το υπουργείο Εσωτερικών φαίνεται να προχωράει σε ρύθμιση με την οποία τα παιδιά των μεταναστών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα και έχουν ολοκληρώσει την 9χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, θα ενταχθούν στο καθεστώς των επί μακρόν διαμενόντων. Πράγμα που σημαίνει πενταετή άδεια παραμονής που θα ανανεώνεται αυτόματα για δυο ακόμα πενταετίες και στη συνέχεια απόκτηση υπηκοότητας! Με άλλα λόγια, πρώτη νίκη της καμπάνιας μας, που συνεχίζει ακάθεκτη μέχρι τη τελική δικαίωσή της…

Η καμπάνια ξεκίνησε το Δεκέμβρη του 2005 από την Ένωση Αφρικανών Γυναικών και την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών. Τρία χρόνια είναι ήδη πολλά και είναι γεγονός πως η καμπάνια έχει μια διάρκεια. Ξέρουμε πως τα κινήματα συνήθως πεθαίνουν γρήγορα, η «Κούνια» όμως, όπως αποκαλούμε χαϊδευτικά την καμπάνια μας, έχει κάτι το μαγικό. Αναπτύσσει συνέχεια καινούργιες δυναμικές. Σήμερα, οι ιδέες της ταξιδεύουν παντού στην Ελλάδα, ταξιδεύουν συχνά μέσα από υπόγειες διαδρομές, από το Ιντερνετ, από τα ΜΜΕ, από παρέες νέων, παιδιών μεταναστών που συζητούν μεταξύ τους χωρίς οργανωτική σχέση μαζί μας…

Αλλά υπάρχει κάτι ακόμα πιο σημαντικό: Γεννιέται μια καινούργια κοινωνική ταυτότητα, είναι η δεύτερη γενιά που συνειδητοποιεί την ύπαρξή της…

Τι έχει καταφέρει η καμπάνια.

Η μεγάλη επιτυχία της καμπάνιας είναι που κατάφερε να σπάσει το τείχος της σιωπής και έδωσε ορατότητα στη μέχρι τότε αόρατη δεύτερη γενιά. Αποκάλυψε το καθεστώς του κοινωνικού αποκλεισμού που επιφυλάσσει το ελληνικό κράτος σε ένα ολόκληρο πληθυσμό που πλησιάζει ούτε λίγο πολύ τους 200.000 νέους και νέες! Η καμπάνια έδωσε φωνή στα παιδιά των μεταναστών που ως τότε ήταν φαντάσματα. Σήμερα μπορούμε να πούμε πως η ελληνική κοινωνία έχει πάρει γνώση του προβλήματος και αυτό δεν είναι λίγο. O πολιτικός κόσμος αναγκάστηκε να τοποθετηθεί απέναντι του.

Όμως το πρόβλημα εξακολουθεί να μένει άλυτο και αυτός ο τεράστιος νεανικός πληθυσμός παραμένει μετέωρος. Η αιτία είναι απλή: ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν ταχτεί υπέρ των αιτημάτων της καμπάνιας, η κυβέρνηση κάνει ότι δεν βλέπει και δεν ακούει, ακολουθεί μια πολιτική στρουθοκαμηλισμού. Καταφέραμε και κάτι περισσότερο. Ποτέ αγώνας για τα δικαιώματα των μεταναστών στο παρελθόν δεν είχε ξυπνήσει ένα παρόμοιο συναίσθημα αλληλεγγύης από την μεριά των ελλήνων πολιτών. Πράγματι το ζήτημα
των παιδιών των μεταναστών συγκινεί και λειτουργεί σαν αντίδοτο στο δηλητήριο του ρατσισμού, στο μίσος και την διχόνοια.

Η κοινωνική συμπάθεια και η αποδοχή των αιτημάτων της καμπάνιας από τη μεριά πολλών ελλήνων και πολιτικών κομμάτων, με εξαίρεση τη δεξιά, είναι τεράστιο πολιτικό ατού. Δημιουργεί για πρώτη φορά γέφυρες για κοινωνικές συμμαχίες μεταξύ μεταναστών και ελλήνων. Δημιουργεί προϋποθέσεις για να βγουν οι μετανάστες από την πολιτική απομόνωση. Δημιουργεί δυνατότητες για μια άλλη πολιτική εκπροσώπησης των
μεταναστών πέρα από αυτήν των εθνικών τους κοινοτήτων. Δεν θεωρούμε πια άπιαστο όνειρο την αλλαγή του κώδικα ιθαγένειας. Προϋπόθεση βέβαια θα είναι η αλλαγή πλεύσης σε κυβερνητικό επίπεδο. Μια νίκη θα σήμαινε καλύτερους όρους για όλα τα δικαιώματα όλων των μεταναστών.

« Όχι στο ρατσισμό από την κούνια». Ένα κίνημα αξιών!

Το μυστικό της επιτυχίας της καμπάνιας είναι πως έπιασε το σφυγμό της εποχής και ξεκίνησε έναν αγώνα αξιών, απαραίτητο σήμερα περισσότερο από ποτέ!.

18 ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Ελλάδα ξεκίνησε να είναι χώρα μαζικής υποδοχής μεταναστών. Παρόλο που είναι πολλές οι αλλαγές στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο μεταναστευτικός κόσμος, αλλαγές που αγγίζουν όχι μόνο την νομιμοποίηση τους και την αγορά εργασίας αλλά και τις κοινωνικές και πολιτισμικές δομές ολόκληρης της κοινωνίας, η πολιτεία αρνιέται πως οι μετανάστες ήρθαν εδώ για να μείνουν. Δεν τους δίνει το δικαίωμα να κάνουν αυτό που κάνουν όλοι οι άνθρωποι: να διασκεδάζουν, να ερωτεύονται, να παντρεύονται και να κάνουν παιδιά.

Και ταυτόχρονα, το κράτος αντιμετωπίζει τη νέα μετανάστευση με καταστολή στα σύνορα, με μαζικές επαναπροωθήσεις, με φυλακίσεις, απελάσεις, βασανιστήρια, ρατσισμό και ξενοφοβία. Αντιμετωπίζει την πρώτη γενιά μεταναστών σαν να είναι περαστικοί από τη χώρα μας. Ανέχεται την ύπαρξη των μεταναστών της πρώτης γενιάς στη ελληνική γη μόνο σαν να είναι άψυχες παραγωγικές μηχανές, αλλοτριωμένα ρομπότ και αντικείμενα που τα ξεζουμίζεις και μετά τα πετάς σαν λεμονόκουπες. Και έχει κάθε συμφέρον να το κάνει, μια που η συνεισφορά των «ξένων» νόμιμων και παράνομων στην ελληνική ανάπτυξη είναι μεγάλη, ισοδυναμεί με το 2,8% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος.

Ενώ όμως δίνει δικαιώματα με το σταγονόμετρο στην πρώτη γενιά μεταναστών, στα παιδιά τους που γεννιούνται στην Ελλάδα, δίνει δυστυχώς όχι απλώς λιγότερα αλλά καθόλου δικαιώματα!

Με λίγα λόγια η μεταναστευτική πολιτική δεν νοιάζεται καθόλου για την ζωή και για τις ανθρώπινες ανάγκες των μεταναστών. Με άλλα λόγια, θα έλεγε κανείς πως για αυτήν οι μετανάστες δεν είναι καν άνθρωποι. Δεν έχει προβλέψει τίποτε για την πρόνοια και για την αναπαραγωγή τους, αλλά ακόμα χειρότερα, δεν έχει προβλέψει τίποτε για τον θάνατο τους. (Η εγγραφή στα δημοτολόγια εξασφαλίζει και την πρόσβαση στο οικογενειακό τάφο). Με αυτή την πολιτική άρνησης της εγγραφής των παιδιών των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα -αλλά και όλων των μεταναστών- στα δημοτολόγια για να γίνουν πολίτες αυτής της χώρας, το κράτος αρνείται ουσιαστικά τις πιο βασικές ανθρώπινες αξίες.. Και αυτό δεν το ανεχόμαστε!

Το κίνημα «Όχι στο ρατσισμό από την κούνια» είναι μια ηθική εξέγερση ενάντια στην άρνηση της ίδιας της ζωής! Για αυτό πρέπει να συνεχίσει, πρέπει να το υποστηρίξουμε, να γίνει ένα αληθινό μαζικό κίνημα πολιτών για να νικήσουμε την απάνθρωπη πολιτική του κράτους.

Σόνια Μητραλιά, μέλος της επιτροπής πρωτοβουλίας «Όχι στο ρατσισμό από την κούνια»

http://www.kounia.org

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2008

Δραστήριοι άνθρωποι μέσα από τα blogs

Την περασμένη Τετάρτη, 9 Ιουλίου, γνωρίστηκα από κοντά με κάποιους ανθρώπους. Κάποιους, που είχα "γνωρίσει" μέσα από το ίντερνετ. Μην πάει ο νους σας στο πονηρό! Στα (συχνά) περιδιαβάσματα μου σε μπλογκς, έπεσα σε αυτούς. Στην αρχή ήταν ένα banner:
Συγκεκριμένα, εγώ το είδα στο blog της incontinentia.
Στη συνέχεια "άνοιξε" και ένα μπλογκ: Ξεblogάρισμα.
Ξεκινώντας από την πρωτοβουλία ενός, ξεκίνησαν να κάνουν "εκστρατείες" για τα μικρά παιδιά που ζουν στις φυλακές μαζί με τις μανάδες τους. Και για να γνωριστούν αλλά και να μαζέψουν υλικό, έκαναν ένα πάρτυ, ρεφενέ. Ανέβασαν στο μπλογκ το τι χρειάζονταν για να προσφερθεί και ο καθένας προσέφερε το κάτιτις του.
Τους "παρακολουθούσα", χωρίς να το ξέρουν τότε. Βλέποντας δυο τελευταία πράγματα να μην "κλείνουν", προσφέρθηκα να τα "κλείσω" εγώ (για την ιστορία, η προσπάθεια κατέληξε σε αποτυχία λόγω αδυναμίας συντονισμού -σας θυμίζει κάτι, συνεθελοντές?). Προσφέρθηκα, γιατί έχω βρεθεί στη θέση τους. Και προσφέρθηκα και γιατί μου θύμισε τις προσπάθειες που έχουμε κάνει και εμείς σαν Εθελοντική κατά καιρούς.
Το πάρτυ τους πέτυχε. Και συνεχίζουν.
Την περασμένη Τετάρτη λοιπόν, μαζεύτηκαν για να πιούν καφέ και να συζητήσουν για το πως προχωράνε. Και πήγα και εγώ. Για να τους γνωρίσω και αν μπορώ να βάλω και εγώ το χεράκι μου. Σαν Γιάννης, εννοείται και όχι σαν Εθελοντική.
Πήρα μια πολύ ευχάριστη αίσθηση.
Θα συνεχίσω να είμαι δίπλα τους, όπως μπορώ.
Και πήρα και κουράγιο. Γιατί επιβεβαιώθηκε αυτό που υποψιαζόμουν, αλλά δεν το έβλεπα (πέρα από τους ήδη γνωστούς στην Εθελοντική & γύρω).
Υπάρχουν πολλοί ακόμα τρελλοί, ανυπότακτοι και ενεργοί Γαλάτες.


Σάββατο, 5 Ιουλίου 2008

Εντυπώσεις από την πρώτη μέρα στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Χτες Παρασκευή ήταν η πρώτη μέρα του αντιρατσιστικού φεστιβάλ, για πρώτη φορά στο Πάρκο Γουδή. Η πρόσβαση στο χώρο γίνεται από την Κατεχάκη, ανεβαίνοντας με πλάτη την Μεσογείων (προς Καρέα δηλαδή), περνάς το ΥΔΤ και μετά σε ένα άνοιγμα που έχει στα δεξιά, στρίβεις στις ταμπέλες προς BADMINTON, κατηφορίζεις λίγο τιν δρόμο και στα δεξιά είναι η είσοδος του φεστιβάλ.
TIPS:
  1. μπορείς άνετα να πας με Μετρό, αλλά δεν είναι και ακριβώς δίπλα, έχει ένα περπάτημα γύρω στο 1-1,5 χλμ
  2. Αν πάρεις αυτοκίνητο, έχει πάρκινγκ λίγο μετά στον κατηφορικό δρόμο, αλλά επειδή ο δρόμος είναι σχετικά στενός για δύο αυτοκίνητα, γίνεται ο κακός χαμός.

Με το που μπάινει κανείς στον χώρο, μπροστά αριστερά είναι η κεντρική σκηνή για τις συναυλίες.

Συνεχίζοντας ευθεία, περνάς μια κατηφορούλα όπου αριστερά έχει γρασίδι, περνάς δίπλα απο κάτι κτίρια και φτάνεις στον χώρο όπου είναι τα περισσότερα τραπέζια των οργανώσεων. Της Εθελοντικής είναι στον αριστερό διάδρομο, τέρμα δεξιά, τρία τραπεζάκια πριν το τέλος.

Προχωρώντας πιο κάτω είναι η δεύτερη σκηνή (σκηνή Μεταναστών) και το πρώτο μπαρ για μπύρες. Στο βάθος κάτω, είναι οι κουζίνες με τα πολυθνικά φαγητά (χτες έλειπαν οι Κούρδοι, κρίμα). Λίγο πιο αριστερά, είναι ο χώρος των συζητήσεων και ακόμα πιο αριστερά, ο δεύτερος χώρος με τραπεζάκια, ο οποίος "ανήκει" κυρίως σε κομματικές οργανώσεις και έντυπα.

Η γενική εντύπωση -και όχι μόνο η δικιά μου, αλλά και άλλων φίλων- είναι ότι σαν χώρος είναι πολύ καλύτερος από την πλατεία Πρωτομαγιάς, με μόνο θέμα την απόσταση. Είναι πιο ανοιχτός χώρος, έχει πολύ πράσινο, υπάρχει περισσότερος χώρος και για να κινηθείς και για να αράξεις και να συζητήσεις. Επίσης, λόγω απόστασης και διαρύθμισης, δεν μπλέκονται οι ήχοι από τις δύο μουσικές σκηνές. Τέλος, λόγω του μεγάλου χώρου και τον κτιρίων (εγκατελειμμένων που υπάρχουν στο χώρο) υπάρχει πολύς χώρος για αφίσες και πανό, που δίνουν άλλο χρώμα στο χώρο.

Και επίσης, είχε πολύ κόσμο, ειδικά από την ώρα που σκοτείνιασε και μέχρι αργά, τουλάχιστον ως τη μία που έφυγα και εγώ (βοηθάει πιστέυω το μετρό).

Δυστυχώς δεν έβγαλα φωτογραφίες, ελπίζω να βγάλουν τα άλλα παιδιά ή να βγάλω την Κυριακή.

Σε μια γρήγορη κουβέντα που είχα με κάποιο από τα παιδιά του συντονιστικού, μου είπε ότι τους βγήκε η ψυχή για να το στήσουν και εξ'αιτίας του αχανούς του χώρου.

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2008

Ανθρώπινο μωσαϊκό για αεροφωτογράφηση

Η παγκόσμια κεντρική εκδήλωση της Διεθνούς Αμνηστίας για την Κίνα στην Αθήνα .

Η Διεθνής Αμνηστία και η Circle Up Now διοργανώνουν στην Αθήνα την κεντρική εκδήλωση της διεθνούς οργάνωσης για μια θετική κληρονομιά για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες Πεκίνο 2008.

ΤΙ;
300 εθελοντές θα σχηματίσουν με τα σώματά τους ένα ανθρώπινο μωσαϊκό, μια εικόνα δηλαδή σχηματισμένη από ανθρώπινα σώματα, η οποία μπορεί να φανεί και να φωτογραφηθεί μόνο από ψηλά. Ανάλογες φωτογραφήσεις την ίδια ημέρα θα πραγματοποιηθούν σε τουλάχιστον 22 χώρες, γεγονός που θα καταγραφεί ως ρεκόρ Guinness ταυτόχρονης αεροφωτογράφησης.

ΠΟΤΕ;
Το Σάββατο 12 Ιουλίου, στις 5 μ.μ.

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΗΛΩΣΤΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ >>

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2008

13o Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Η Εθελοντική θα είναι και φέτος παρούσα στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ που θα γίνει στο πάρκο Γουδή το ερχόμενο Παρσκευοσαββατοκύριακο.
Όσοι και όσες εθελοντές/εθελόντριες είναι διατεθιμένοι να κρατήσουν για κάποια ώρα το τραπεζάκι μας, ας αφήσουν σχόλιο ή ας στείλουν mail στη γνωστή διεύθυνση...

«Βαρβαρότητα» για τη Mercosur η μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ

Επίθεση από την Αργεντινή
«Βαρβαρότητα» για τη Mercosur η μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ

ΑΠΕ
Ο πρόεδρος της Βραζιλίας μαζί με την πρόεδρο της Αργεντινής και τον πρόεδρο της Βενεζουέλας
Μπουένος Αϊρες
Στείλε το άρθρο με emailΤύπωσε το άρθρο

Σφοδρή επίθεση εναντίον της μεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ εξαπέλυσαν αρχηγοί των χωρών-μελών της Mercosur, οι οποίοι συναντώνται στην Αργεντινή.

Οξεία κριτική άσκησε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες, ο οποίος δήλωσε ότι η Ευρώπη με τις πολιτικές που ακολουθεί στην ουσία «νομιμοποιεί τη βαρβαρότητα».

Σύμφωνα με τις διατάξεις της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής που θα τεθούν σε ισχύ το 2010, οι οικονομικοί μετανάστες που θα εισέρχονται παράνομα σε κάποιο κράτος μέλος, θα αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης μέχρι και 18 μήνες.

Εκτός αυτού, σε περίπτωση που απελαθούν, θα αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο πενταετούς απαγόρευσης εισόδου στα κράτη μέλη.

Οι διατάξεις του κοινοτικού δικαίου που θεσπίστηκαν τον προηγούμενο μήνα έχουν πραγματικά εξοργίσει τους ηγέτες των κρατών της Νοτίου Αμερικής και σε κοινή τους δήλωση απέρριψαν «κάθε προσπάθεια ποινικοποίησης της παράνομης μετανάστευσης και την υιοθέτηση τόσο περιοριστικών μεταναστευτικών μέτρων ειδικά για τις κοινωνικά ευαίσθητες ομάδες, τις γυναίκες και τα παιδιά».

Στην κοινή τους δήλωση κατήγγειλαν τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, τη μισαλλοδοξία και τις διακρίσεις και τόνισαν την αναγκαιότητα λήψης μέτρων για την καταπολέμηση όλων των παραπάνω.

Σύμφωνα με το BBC, τη δήλωση συνυπέγραψαν οι ηγέτες της Αργεντινής, της Βολιβίας, της Βραζιλίας, της Χιλής της Παραγουάης, της Ουρουγουάης και της Βενεζουέλας.

Η πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες χαρακτήρισε τις διατάξεις απαράδεκτες, ενώ ο πρόεδρος της Ουρουγουάης δήλωσε ότι «κανείς δεν μεταναστεύει για αστείους λόγους, παρά μόνο για σοβαρούς οικονομικούς».

Εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες από τη νότια Αμερική εργάζονται σε ευρωπαϊκά κράτη και πολλοί εισέρχονται σε αυτά παράνομα.